ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಕಥೆ: ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿತು

ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಪದ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿತು. ನಾನು ಅಭಿ, 24 ವರ್ಷದವನು. ನನ್ನ ಜೀವನ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕನಸುಗಳು, ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ… ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಂತುಹೋಯ್ತು. ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಬಂದ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ — “ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ನಂತರ ಸಂಪರ್ಕ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ” — ಅಷ್ಟೇ. ಆ ಒಂದು ಸಾಲು ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದಿನ.

ಆ ದಿನದಿಂದ ನಾನು ಮನೆಗೇ ಸೀಮಿತನಾದೆ. ಮೊದಲ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿತು. “ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಮಾತ್ರ” ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ದಿನಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದವು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದು ಜಾಬ್ ಅಪ್ಲೈ ಮಾಡುವುದು ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಆಯಿತು. ಒಂದೆರಡು ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಕಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಏನಾದರೂ ರಿಪ್ಲೈ ಬರುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋ ನಿರೀಕ್ಷೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ಆಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೇಜಾರು. ರಾತ್ರಿ ಆಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ “ನನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಆಗಲ್ಲವಾ?” ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಲೆಕೆಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಿದ್ರೆ ಕೂಡ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದದ್ದು ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ. ಅಪ್ಪನನ್ನು ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ದೊಡ್ಡವನನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಪಂಚ. ನಾನು ಬೇಜಾರಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದರೆ ಅವಳು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಏನೂ ಆಗಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗುತ್ತೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅವಳ ಮಾತು ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಮಾತು — “ಮದುವೆ ಆಗು ಅಭಿ”.

ನಾನು ಮೊದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಲೈಟಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. “ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಇದೆ” ಎಂದು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಅವಳು ಹೊಸ ಹುಡುಗಿಯ ಫೋಟೋ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ನೋಡದೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ ಬೇರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ, ಭವಿಷ್ಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ… ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದೇ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ತೋರಿಸಿದ ಫೋಟೋ ನೋಡಿದಾಗ ನಾನು ನಿಂತುಹೋದೆ. “ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ” ಅಂತ ಹೇಳಿ ಅವಳು ಫೋನ್ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ನೋಡಿದಾಗ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಮುಖ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿತು. ಅವಳ ಹೆಸರು ನಂದಿತಾ. ಅವಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸರಳತೆ ಇತ್ತು. ತುಂಬಾ ಮೇಕಪ್ ಇಲ್ಲ, show ಇಲ್ಲ… ಆದರೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋಡಬೇಕೆನ್ನಿಸುವ ಒಂದು feeling.

ಆ ದಿನದಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಿತು. ಆ ಮುಖ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ನೆನಪು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿತು. ನಂದಿತಾ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ನೆನಪಾದಳು — ರಚಿತಾ. ಕಾಲೇಜ್ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಒಂದು ಹುಡುಗಿ. ಅವಳ ಜೊತೆ ನಾನು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಏನೂ ಹೇಳದೇ ಅವಳು ದೂರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ನನ್ನ ಫೋನ್‌ಗೆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು. “Hi… All the best 😊” ಅಂತ. “Who is this?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಉತ್ತರ ಬಂತು — “ನಂದಿತಾ”. ಅಲ್ಲಿಂದ ನಮ್ಮ ಮಾತು ಶುರು ಆಯ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಮಾತುಗಳು ದಿನನಿತ್ಯದ ಭಾಗವಾಗಿಬಿಟ್ಟವು.

ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗಲೇ ಅವಳ ಮೆಸೇಜ್ ನೋಡಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಕೂಡ ನನ್ನ ಜೊತೆ open ಆಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳಲ್ಲಿ ಒಂದು calm nature ಇತ್ತು. ಅವಳು ಹೆಚ್ಚು complain ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿದ್ರೆ ನನಗೆ ಶಾಂತಿ ಅನ್ನಿಸುತಿತ್ತು. ನಾನು ನನ್ನ problems ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಅವಳು ಕೇಳಿ simple ಆಗಿ reply ಕೊಡ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ reply ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಲ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.

ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ನಾವು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋದೆವು. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು — “ನೀನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತೀಯಾ?” ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೆ. ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದದ್ದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ — “ಹೌದು”. ಆ ಒಂದು ಉತ್ತರ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಹಂತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಯ್ತು.

ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆದಲ್ಲಿ ಮಾತು ನಡೆಯಿತು. ಎರಡೂ ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವು. ನಾನು ಇನ್ನೂ full ready ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೇ ಹೋಗಿತು. ಮದುವೆ ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿ ಆಯಿತು. ದೊಡ್ಡ function ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವರು, ಕೆಲವು ನಗುವುಗಳು, ಕೆಲವು ಆಶೆಗಳು… ಅಷ್ಟೇ. ನಂದಿತಾ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಂದಳು.

ಮೊದಲ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದವು. ಹೊಸತನ, ಹೊಸ ಮಾತುಗಳು, ಹೊಸ feeling. ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ — “ಇದೀಗ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ” ಅಂತ. ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸತ್ಯ ಹೊರಬರತೊಡಗಿತು. ಮನೆಯ ಕೆಲಸದವಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದ ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ನಂದಿತಾಳ ಮೇಲಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಅಡುಗೆ, ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಮನೆ ಕೆಲಸ… ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ. ಅವಳು ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ದಣಿವು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲಿನಂತ ನಗು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸಹ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ, ಹಣದ ಒತ್ತಡ… ಇವೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಗೆ help ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ “ನಾವು ಬೇರೆ ಹೋಗೋಣ” ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು.

ಸತ್ಯ ಹೊರಬರುವ ಸಮಯ

ದಿನಗಳು ಹೀಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮಾತು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. misunderstandings ಶುರು ಆಯ್ತು. ನಾನು ಏನೋ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೆ… ಆದರೆ ಅದು ಏನು ಅನ್ನೋದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಏನೋ ದೊಡ್ಡದು ನಡೆಯೋದು ಅನ್ನೋ feeling ನಿಧಾನವಾಗಿ ಶುರು ಆಯ್ತು… ಆದರೆ ಅದು ಏನು ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆಯ್ತು. ನಾನು ಎದ್ದು ನೋಡಿದಾಗ ನಂದಿತಾ ತುಂಬಾ ಟೆನ್ಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಅಪ್ಪನಿಂದ ಕಾಲ್ ಬಂದಿತ್ತು. “ತಕ್ಷಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬನ್ನಿ” ಅಂದ್ರು. ನಂದಿತಾಳ ಅಮ್ಮ ಅಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಆಗಿದ್ದರು. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಬೇಗನೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗಳು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ನಂದಿತಾ ಕಣ್ಣೀರು ತಡೆಯೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವಳ ಬಳಿ ನಿಂತು ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವಳ ಅಪ್ಪ ನನ್ನನ್ನು ಬದಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. “ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ತಂದುಕೊ” ಅಂದ್ರು. ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬನೇ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದಾಗ ಒಳಗಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಳು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಮುಖ ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣ ನಾನು ನಿಂತುಹೋದೆ. ಅದು ರಚಿತಾ. ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ ಮುಖ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿತ್ತು.

ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ “ಒಳಗೆ ಬಾ” ಅಂತ ಸೈಲೆಂಟ್ ಆಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ವರ್ತನೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಅಸಹಜ ಶಾಂತಿ ಇತ್ತು. ನಾನು ಏನೋ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸ್ತು. “ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇದ್ದೀಯಾ?” ಅಂತ ಕೇಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು, ಆದರೆ ಮಾತು ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತಲೆ ಎತ್ತಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು.

ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಪ್ಲಾನ್

ನಾನು ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಒಳಗೆ ಹೋದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ರಚಿತಾ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ನೋಟದಲ್ಲೇ ಏನೋ ಅರ್ಥವಾಗದ ಮಾತು ಇತ್ತು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬೇಗ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಗೊಂದಲ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ದುರ್ಬಲತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ತಪ್ಪಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಅದೇ ನನ್ನ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಅಂತ ನನಗೆ ನಂತರ ಅರ್ಥ ಆಯಿತು.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಬಂತು. ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್‌ನಿಂದ ಕಾಲ್. ನಾನು ತಡವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರು “ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯಾ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. “ಟೈರ್ ಪಂಕ್ಚರ್ ಆಗಿದೆ” ಅಂತ. ಆ ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಒಳಗೆ ಏನೋ ಒಡೆದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನಾನು ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟೆ.

ಸತ್ಯ ಅನಾವರಣ

ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿತ್ತು. ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಂದಿತಾಳ ಬಳಿ ನಿಂತಾಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ನೋವು ಕೊಡ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ.

ಅದೇ ದಿನ ಸಂಜೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಶಾಕ್ ಕಾದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಯಾರೊಂದಿಗೋ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಒಳಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳ ವರ್ತನೆ ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲಿಗೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಲೈಟಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ನಡೆಗೆ ನನಗೆ ಅನುಮಾನ ಶುರು ಆಯಿತು. ಅವಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದಳು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಆಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಳು.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು — ಈ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಏನೋ ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪು ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ… ಎಲ್ಲರೂ ಏನೋ ಮರೆಮಾಚ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನೋ ಅನುಮಾನ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಕೊನೆಗೂ ಸತ್ಯ

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಫೋನ್‌ಗೆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು. “ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟೇ ಶುರು…” ಅಂತ. ನಂಬರ್ ನೋಡಿ ನಾನು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದೆ. ಅದು ರಚಿತಾ. ನನ್ನ ಹೃದಯ ವೇಗವಾಗಿ ತಡಕಾಡಲು ಶುರು ಆಯ್ತು. ಅವಳು ಯಾಕೆ ಇಂತಹ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅನ್ನೋದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂದಿನ ದಿನ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ — “ನೀನು ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ?” ಅವಳು ನಗಿದಳು. ಆ ನಗು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಭಯ ತಂದಿತು. “ನೀನು ಭಾವಿಸಿದಷ್ಟು ಸರಳ ಕಥೆ ಇದು ಅಲ್ಲ ಅಭಿ” ಅಂದಳು.

ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೊಂದಲಗೊಂಡೆ. “ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳು” ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು — “ನಿನ್ನ ಮದುವೆ… ಅದು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕ ಅಲ್ಲ”. ನಾನು ಶಾಕ್ ಆಯ್ತು. “ನಂದಿತಾ ನಿನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬರೋದು… ನಾನು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದ್ದು” ಅಂದಳು.

ನನ್ನ ಕಾಲಡಿ ನೆಲ ಜಾರಿದಂತೆ ಆಯ್ತು. “ಯಾಕೆ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಪ ಕಾಣಿಸಿತು. “ನೀನು ನನ್ನ ಜೀವನದಿಂದ ಹೋದ ದಿನದಿಂದಲೇ ನಾನು ಒಂಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ… ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದೀಯ… ಆದರೆ ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಹೋದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಜೀವನವೂ ಸುಲಭ ಇರಬಾರದು ಅಂತ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ” ಅಂದಳು.

ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಮನೆಗೆ ಓಡಿದೆ. ನಂದಿತಾಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು. “ನಿನಗೆ ಇದ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತಾ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

ನಂದಿತಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. ನಂತರ ಕಣ್ಣೀರು ಬಂತು. “ಗೊತ್ತಿತ್ತು…” ಅಂದಳು. ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಹೃದಯ ನಿಂತಂತಾಯ್ತು. “ಆದ್ರೆ… ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ” ಅಂದಳು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡೆ. ಯಾರು ಸರಿಯು, ಯಾರು ತಪ್ಪು ಅನ್ನೋದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು, ಅವಳು ಮರೆಮಾಚಿದ ಸತ್ಯ, ರಚಿತಾ ಮಾಡಿದ ಪ್ಲಾನ್… ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಗೊಂದಲದ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿತು. ನನಗೆ ಒಂದೇ ವಿಚಾರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು — ಈಗ ಏನೋ ದೊಡ್ಡದು ಆಗೋದು ಖಚಿತ.

ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ಆರಂಭ

ನಂದಿತಾ “ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿತ್ತು… ಆದ್ರೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ” ಅಂತ ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ತಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು. ನಾನು ಏನು ಯೋಚಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಭಾವನೆ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ಸತ್ಯ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸಿತು. ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತೇ ಆಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅತ್ತುತ್ತಿದ್ದಳು, ನಾನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದೆ.

ಆ ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು, ರಚಿತಾ ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯ, ನಂದಿತಾ ಮರೆಮಾಚಿದ ವಿಷಯ… ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ತಲೆ ಸುತ್ತಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ — “ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಇರೋದು ಸರಿಯಲ್ಲ”. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಾನು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.

ನಂದಿತಾಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ — “ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು… ನಾವು ಬೇರೆ ಹೋಗೋಣ”. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಭಯ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ ಕೂಡ ಇತ್ತು. ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲೆ ಅಡ್ಡಾಡಿದಳು. ನಾವು ಅಮ್ಮಗೆ ಹೇಳಿ ಹೊರಡುವುದಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆವು.

ಅಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಾನು ನಿಂತಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಏನೋ ಅಸಹಜ ಅನ್ನಿಸಿತು. “ನಾವು ಬೇರೆ ಹೋಗ್ತೀವಿ” ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು. ನಂತರ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಒಳಗೆ ಹೋದಳು. ಅವಳ ರಿಯಾಕ್ಷನ್ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟು ಮನಸ್ಸು ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟೆವು. ಹೊಸ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು. ಸಣ್ಣ ಮನೆ, ಹೊಸ ಪರಿಸರ… ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸದು. ಮೊದಲ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಂತಿ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನಂದಿತಾ ಮತ್ತೆ ನಗುತ ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ನಾನು ಕೂಡ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಳೆಯದನ್ನು ಮರೆತು ಮುಂದೆ ಹೋಗೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. “ಇದೀಗ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ” ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿತು.

ಆದ್ರೆ ಆ ಶಾಂತಿ ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನನಗೆ ಒಂದು ಕೂರಿಯರ್ ಬಂತು. ಯಾರಿಂದ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆರೆದೆ. ಒಳಗೆ ಒಂದು ಕವರ್ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನ ಕೈಗಳು ನಡುಗಿದವು. ಒಳಗೆ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಇತ್ತು.

ನಾನು ಆ ಫೋಟೋ ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟನಾದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ರಚಿತಾ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದರು. ಫೋಟೋ ಹಿಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು — “ನೀನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಓಡಿದ್ರೂ… ಸತ್ಯ ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ…”

ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಹಳೆಯದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಾ ಇದ್ದವು. ನಾನು ಕುಳಿತುಕೊಂಡೇ ಇದ್ದೆ.

ನಂದಿತಾ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು “ಏನಾಯ್ತು?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು. ನಾನು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಫೋಟೋ ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಅವಳು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಭಯ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದೇ ವಿಚಾರ ಅರ್ಥ ಆಯ್ತು… ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಥೆಗಳು ಮುಗಿದಂತ ತೋರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅವು ನಿಜವಾಗಿ ಮುಗಿಯೋದಿಲ್ಲ. ಅವು ನಮ್ಮ ನೆರಳಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಇರುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಜೀವನವೂ ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಾನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಉಸಿರೆ