- kannada love story
ಅವಳು ಕೇವಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಅಲ್ಲ… ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಮತೆಯ ನೆನಪು!
ಆ ದಿನ ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ…
ಅವಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಂಗಸು ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ತಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಯಿತು.
ಆಫೀಸಿನಲ್ಲೇ ಹಲವಾರು ಮಹಿಳೆಯರು ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಏನೋ ವಿಭಿನ್ನ ಆಕರ್ಷಣೆ ಇತ್ತು.
ಅವಳ ಹೆಸರು ಪಾರ್ವತಿ.
ವಯಸ್ಸು ಸುಮಾರು ನಾಲ್ವತ್ತೈದು. ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ. ಆದರೆ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಯಾರೂ ಕೂಡ ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ವಯಸ್ಸು ಅಂದಾಜು ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ.
ಬೆಳ್ಳಗೆ ಮೈಬಣ್ಣ…
ಮುದ್ದಾದ ಮುಖ…
ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಶಾಂತಿ…
ಅವಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಮ್ಯಾಚುರಿಟಿ ಇತ್ತು.
ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಏನೋ ವಿಶೇಷ ಮೃದುವು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಮೊದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರತೊಡಗಿತು.
ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ…
ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅನ್ನೋ ಅನುಭವ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ನಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ನನ್ನ ಎದುರು ಕುಳಿತಳು.
“ಆನಂದ್… ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೀಯಲ್ಲಾ. ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲವಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ನಾನು ನಕ್ಕು — “ಇಲ್ಲ… ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ” ಎಂದೆ.
ಅವಳು ಮತ್ತೆ ನಗಿದಳು.
“ನಾನು ತುಂಬಾ ಓದುತ್ತೀನಿ… ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾದಂಬರಿ.”
ಅವಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು.
ಆ ದಿನದಿಂದ ನಾನು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಡತೊಡಗಿದೆ.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಲಂಚ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದೆ.
“ಯಾವ ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಿದ್ದೀರಾ?”
ಅವಳು ಪುಸ್ತಕ ತೋರಿಸಿ — “ಕಾದಂಬರಿ… ಕಥೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ” ಎಂದಳು.
ಆ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಐಡಿಯಾ ಮೂಡಿತು.
ಮುಂದಿನ ದಿನ ನಾನು ಕೂಡ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದೆ.
ಅದು ನೋಡಿದ ಪಾರ್ವತಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಳು.
“ಓಹ್… ನೀನು ಕೂಡ ಓದುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ನಾನು ನಗುತ್ತಾ — “ಹೌದು… ಈಗ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ” ಎಂದೆ.
ಅಲ್ಲಿಂದ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಮಾತುಕತೆ ಶುರುವಾಯಿತು.
ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ…
ಕಥೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ…
ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕೊಡತೊಡಗಿದೆವು.
ಆದರೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ…
ಈ ಸಣ್ಣ ಹವ್ಯಾಸವೇ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಕರ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಲಿದೆ ಎಂದು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಕೊಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು.
“ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಇಷ್ಟು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಯಾಕೆ?”
ಅವಳು ಕೇವಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೇ?
ಆದರೆ…
ಯಾವಾಗ ಅವಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾಳೋ…
ಅವಳ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬರುವ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸುಗಂಧ…
ಅವಳ ನಗು…
ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಮೃದುವಾದ ನೋಟ…
ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಆ ದಿನ ಸಂಜೆ ಆಫೀಸ್ ಮುಗಿಯುವಾಗ ಅವಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.
“ಆನಂದ್… ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇನ್ನೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕ ಇದೆಯಾ?”
ನಾನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅವಳ ಕಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಿದೆ.
ಆ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುತೂಹಲ ಇತ್ತು.
Madhu Gowda Pregnancy Reaction: ಮಧು ಗೌಡ ಪ್ರೆಗ್ನೆನ್ಸಿ ಟ್ರೋಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಶಾಕಿಂಗ್ ರಿಯಾಕ್ಷನ್!
ನಾನು ನಗುತ್ತಾ — “ಇದೆ… ನಾಳೆ ತರುತ್ತೀನಿ” ಎಂದೆ.
ಅವಳು ತಲೆ ಅಡ್ಡಾಡಿ ಹೊರಟಳು.
ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ…
ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಡಲಿರುವ ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳು…
ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ವಿಚಿತ್ರ ತಿರುವು ತರಲಿವೆ ಎಂದು.
ಮುಂದಿನ ದಿನ ನಾನು ಆಫೀಸಿಗೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ.
ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕ ಅಲ್ಲ…
ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯವಾದ ವಿಷಯಗಳಿರುವ ಕಾದಂಬರಿ.
ನನಗೆ ಏಕೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ… ಆದರೆ ಪಾರ್ವತಿ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದರೆ ಅವಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಅನ್ನೋ ಕುತೂಹಲ ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಲಂಚ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು.
ನಾನು ಅವಳ ಟೇಬಲ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನಿಂತೆ.
“ಪಾರ್ವತಿ… ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಓದ್ತೀರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
ಅವಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ನೋಡಿದಳು.
“ಯಾವ ಕಥೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
“ಕಾದಂಬರಿ… ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನ ಕಥೆ” ಎಂದು ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದೆ.
ಅವಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು.
ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚಿ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು.
“ಸರಿ… ಓದುತ್ತೇನೆ” ಎಂದಳು.
ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂತೋಷ ಆಯಿತು.
ಆ ದಿನ ಸಂಜೆ ಅವಳು ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಳು.
ಮುಂದಿನ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವಳು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ…
ಏನೋ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಕಾಣುವ ಪಾರ್ವತಿ ಆ ದಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಸ್ತಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು.
ಶ್ರೀಗಂಧದ ಗುಡಿ ಧಾರಾವಾಹಿಯಿಂದ ಸಂಜನಾ ಬುರ್ಲಿ ಹೊರಗುಳಿಕೆ | ಹೊಸ ಚಂದನಾ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಾ ಮಂಜುನಾಥ್
ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಕೇಳಿದೆ.
“ಏನು ಪಾರ್ವತಿ… ನಿನ್ನೆ ನಿದ್ರೆ ಆಗಲಿಲ್ಲವಾ?”
ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಳು.
“ಹೇನಿಲ್ಲ… ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು” ಎಂದಳು.
ಆದರೆ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ನಿಜ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ.
“ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದೀರಾ?”
ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಳು.
ನಂತರ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ — “ಹೂಂ… ಓದಿದೆ” ಎಂದಳು.
“ಹೇಗಿತ್ತು ಕಥೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಮೌನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು.
ಆ ಕ್ಷಣ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ನಾಚಿಕೆ…
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಉತ್ಸಾಹ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ಆನಂದ್… ಈ ರೀತಿಯ ಕಥೆಗಳು ನೀನು ಯಾವಾಗದಿಂದ ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ?”
ನಾನು ನಕ್ಕು — “ಇತ್ತೀಚೆಗೆ… ಆಸಕ್ತಿ ಬಂದಿತು” ಎಂದೆ.
ಅವಳು ನನ್ನ ಕಡೆ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ನೋಡಿದಳು.
ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇತ್ತು.
ಆ ದಿನ ಆಫೀಸ್ ಮುಗಿಯುವಾಗ ಅವಳು ಅಚಾನಕ್ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳಿದಳು.
“ಆನಂದ್… ಆ ಪುಸ್ತಕ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ದಿನ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಇರಲಿ?”
ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯಿತು.
“ಹೌದು… ಇರಲಿ” ಎಂದೆ.
ನಂತರ ನಾನು ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ.
“ಇವನ್ನೂ ಓದಿ… ಕಥೆ ಇನ್ನೂ ಇಂಟ್ರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಗಿರುತ್ತೆ” ಎಂದೆ.
ಅವಳು ನಕ್ಕಳು.
ಆ ನಗು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಗು ಅಲ್ಲ.
“ಆನಂದ್… ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿತ ಹೊಡೆಯತೊಡಗಿತು.
ಅವಳು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಟಳು.
ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು —
ಪಾರ್ವತಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ.
ಆದರೆ…
ಅದು ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮುಂದಿನ ದಿನ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು.
ಪಾರ್ವತಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದೇ ಇಲ್ಲ.
ನನಗೆ ಏನೋ ಅಶಾಂತಿ ಶುರುವಾಯಿತು.
ನಾನು ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನಾ?
ಅವಳು ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದಾಳಾ?
ಅಥವಾ…
ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾವಾ?
ನಾನು ಇದೇ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ…
ಅಚಾನಕ್ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಮೊಳಗಿತು.
ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹೆಸರು ಮಿಂಚಿತು.
ಪಾರ್ವತಿ.
ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಕಾಲ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದೆ.
“ಹಲೋ…” ಎಂದೆ.
ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು —
“ಆನಂದ್… ನೀನು ಇಂದು ಸಂಜೆ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತೀಯಾ?”
ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ…
ನನ್ನ ಹೃದಯವೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತಂತಾಯಿತು.
ಆ ಸಂಜೆ ನಾನು ಪಾರ್ವತಿಯ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ.
ನನ್ನ ಹೃದಯ ತುಂಬಾ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿತ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳು ಯಾಕೆ ಕರೆಯುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದೆ.
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತು.
ಎದುರು ಪಾರ್ವತಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.
ಮನೆಯ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ… ಸರಳವಾಗಿ… ಆದರೆ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
“ಬಾ ಆನಂದ್…” ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಕರೆಯಿತು.
ನಾನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ.
ಮನೆ ತುಂಬಾ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿತ್ತು.
ನಾನು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದೆ.
“ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಗಿದಳು.
“ಇಲ್ಲ… ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.”
ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಓಡತೊಡಗಿದವು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮೌನ.
ಪಾರ್ವತಿ ಕಿಚನ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಟೀ ತಂದು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು.
ಕಪ್ ಕೊಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಕೈಗಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಸ್ಪರ್ಶವಾದವು.
ನನ್ನ ಹೃದಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿತ ಹೊಡೆಯತೊಡಗಿತು.
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ಪಾರ್ವತಿ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.
“ಆನಂದ್… ನಿನ್ನೆ ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ತುಂಬಾ ಯೋಚಿಸಿದೆ.”
ನಾನು ಮೌನವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಅವಳು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು.
“ಮೊದಲು ನನಗೆ ಕೋಪ ಬರಬೇಕೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಮಗನ ವಯಸ್ಸಿನವನು. ಆದರೆ ನೀ ಕೊಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದಿದಾಗ… ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತು.”
ಅವಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು.
ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.
“ಆನಂದ್… ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಿನಗೆ ಅಷ್ಟು ಆಕರ್ಷಣೆ ಇದೆಯಾ?”
ನಾನು ತಲೆ ಅಡ್ಡಾಡಿದೆ.
ಅವಳು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಳವಾದ ಭಾವನೆ ಇತ್ತು.
ಅಚಾನಕ್ ಪಾರ್ವತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ಆನಂದ್… ಒಂದು ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.”
“ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಅನ್ನೋದೇ ಅರ್ಥವಾಗೋದಿಲ್ಲ.”
ನಾನು ಇನ್ನೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೆ.
ಅವಳು ಸೋಫಾದಿಂದ ಎದ್ದು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಳು.
“ನೀನು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು ನಾನು ಹಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.”
ಅವಳು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೈ ಇಟ್ಟಳು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಶಾಂತಿ ಅನಿಸಿತು.
ನಂತರ ಅವಳು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು —
“ಆನಂದ್… ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಗೊತ್ತಾ?”
ನಾನು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು —
“ಕೇವಲ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅಲ್ಲ…
ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆಧಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಮನಸ್ಸು.”
ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೌನವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ.
ಪಾರ್ವತಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು —
“ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ… ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ… ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕೊರತೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ.”
ಅವಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತಳು.
ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು —
“ಆನಂದ್… ನಿನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಂಟಿತನ ಅನಿಸಿದರೆ… ಯಾರಾದರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ… ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ.”
ಅವಳು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಳು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲ.
ಅವಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು…
ಒಂದು ತಾಯಿ ನೀಡುವ ಮಮತೆ.
ಆ ದಿನ ಪಾರ್ವತಿಯ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ…
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಶಾಂತಿ ಇತ್ತು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹುಡುಕುವುದು ಪ್ರೇಮ ಅಲ್ಲ…
ಒಂದು ಮಮತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರ.
ಮತ್ತು ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು —
ಪಾರ್ವತಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಅಲ್ಲ…
ಒಂದು ತಾಯಿ ರೀತಿಯ ಮಮತೆಯನ್ನು ನನಗೆ ನೆನಪಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ.
kannada love story