ಗಂಡ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದ ನಂತರ…

ಗಂಡ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದ ನಂತರ… ಪ್ರಿಯಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು.

ಆ ಬದಲಾವಣೆ… ಅವಳಿಗೇ ಅರ್ಥವಾಗದಂತಹದ್ದು.

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರಿಯಾ.

ವಯಸ್ಸು 26.

ಮದುವೆ ಆಗಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ಆಯಿತು.

ನನ್ನ ಗಂಡ ರವೀಶ್—ಒಂದು ದೊಡ್ಡ IT ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾನೆ.

ಹಣ, ಸೌಕರ್ಯ, ಮನೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು.

ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನ perfect ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದ್ರೆ…

ಒಂದು ಖಾಲಿತನ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು.

ರವೀಶ್ ಯಾವಾಗಲೂ busy.

ಬೆಳಗ್ಗೆ officeಗೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ…

ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೂ laptop ಮುಚ್ಚೋದಿಲ್ಲ.

Weekend ಕೂಡ ಅದೇ ಕಥೆ.

ಮೊದಲು ನಾನು adjust ಆಗ್ಬೇಕು ಅಂತಕೊಂಡೆ.

ಅವನ ಕೆಲಸ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ವಾ ಅಂತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ.

ಆದ್ರೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ…

ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ನಗು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇರುವ ಹತ್ತಿರತೆ… ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೂರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ…

ಅವನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಖುಷಿ ಇತ್ತು.

“ಪ್ರಿಯಾ, ಒಂದು good news ಇದೆ…”

ನಾನು ಕೂಡ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ—

“ಏನು?”

ಅವನು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಮಾತು…

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತು.

“ನಾನು 3 ತಿಂಗಳು USAಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ…”

ಒಂದು ಕ್ಷಣ… ನಾನು ನಿಶ್ಚಲ.

ನಗು ಬರಬೇಕು… ಖುಷಿಯಾಗ್ಬೇಕು…

ಆದ್ರೆ ಒಳಗೆ ಏನೋ ಒಡೆದಂತಾಯಿತು.

“ನಾನೂ ಬರ್ತೀನಿ ಅಲ್ವಾ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ…

ಅವನು ಸಣ್ಣ ನಗುವಿನ ಜೊತೆ—

“ಇದು office trip… ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ…” ಅಂದ.

ಆ ರಾತ್ರಿ…

ನಾನು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ.

ಮನೆಯ ಮೌನ…

ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್…

ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಒಂಟಿಯಾಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

“3 ತಿಂಗಳು… ನಾನು ಒಬ್ಬಳೇ ಹೇಗೆ ಇರ್ತೀನಿ?”

ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಲೆ ಬಿಡ್ಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನ ನಾನು ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊಂಡೆ.

“ನಾನು ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ…”

ರವೀಶ್ ಕೂಡ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ.

“ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದು… ಅವರಿಗೆ company ಆಗುತ್ತೆ…” ಅಂದ.

ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ…

ಅವನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದ.

ಆ ದಿನ…

ಮನೆ ತುಂಬಾ ಖಾಲಿ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಅವನಿಲ್ಲದ silence…

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಭಾರವಾಗಿಸಿತು.

ನಾನು ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8 ಗಂಟೆ.

ಮನೆ ಸುತ್ತಲು ಹಳ್ಳಿ ವಾತಾವರಣ.

ಶಾಂತಿ… ಗಾಳಿ… ಹಸಿರು…

ಮಾವ ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತು paper ಓದುತ್ತಿದ್ದರು.

“ಹೇಗಿದ್ದೀಯ ಮಗಳು?”

ಅವರ ಧ್ವನಿ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

“ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ ಮಾವ…” ಅಂತ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟೆ.

ಆ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣ…

ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವ.

ನಗರದ ಗದ್ದಲ ಇಲ್ಲ…

ಅಲ್ಲೊಂದು ನಿಧಾನವಾದ ಜೀವನ.

ಮಾವ ಒಬ್ಬರೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸರಳ… ನಿಯಮಿತ ಜೀವನ.

ಮೊದಲ ದಿನ…

ನಾನು ತುಂಬಾ ದಣಿದಿದ್ದೆ.

ಮಲಗಿದೆ.

ಎದ್ದಾಗ… ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಆಗಿತ್ತು.

ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಾವ ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತು ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು.

“ನಿನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ…” ಅಂದರು.

ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ…

ನನ್ನೊಳಗೆ ಏನೋ ಕುದಿಯಿತು.

ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಂತ ಅನುಭವ…

ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ…

ನಾನು kitchenಗೆ ಹೋದೆ.

ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ already ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು.

“ನಾನು ಮಾಡಿದೆ…” ಅಂದರು ಮಾವ.

ನಾನು ನಗುತಿದ್ದೆ…

ಆದ್ರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.

ಆ ದಿನ ಸಂಜೆ…

ಮನೆ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ.

TV ಕೂಡ ಆನ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಗಾಳಿಯ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ.

ನಾನು verandahನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು…

ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು.

“ಇದು ಏನು feeling?”

ಒಂಟಿತನವೇ?

ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನಾದರೂ?

ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಆ ರಾತ್ರಿ…

ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಬಿಂದುಗಳ ಶಬ್ದ…

ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಿಸಿತು.

ಮಾವ ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.

ನಾನು ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ.

ಯಾರೂ ಮಾತಾಡ್ಲಿಲ್ಲ.

ಆ ಮೌನ…

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸಿತು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ…

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು.

ಅದು ತುಂಬಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು.

ಆದ್ರೆ…

ಅದು ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿತು.

ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ—

“ನಾನು ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ?”

“ನನ್ನ ಜೀವನ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದೆ?”

ಆ ರಾತ್ರಿ…

ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಿರ್ಧಾರ…

ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ…

ನಾನೇ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ…

ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸೋದು ಇತ್ತು.

ಆ ರಾತ್ರಿ…

ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಮಳೆಯ ಶಬ್ದ…

ಮನೆಯ ಮೌನ…

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಗೊಂದಲ…

ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಮಾವ ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು.

ನಾನು ನನ್ನ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ.

ಆದ್ರೆ…

ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

“ಏಕೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಅಶಾಂತಿ?”

ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ…

ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು.

ಹೊಸ ಗಾಳಿ…

ಹೊಸ ದಿನ…

ನಾನು ನನ್ನನ್ನು calm ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ.

“ಇದು ಎಲ್ಲವೂ overthinking…” ಅಂತಕೊಂಡೆ.

ಆ ದಿನ…

ನಾನು ಮನೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡೆ.

ಮಾವ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ busy.

ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮಾತು ಕಡಿಮೆ.

ಆದ್ರೆ…

ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ awkward silence ಇತ್ತು.

ಸಂಜೆ…

ಮಾವ ಹೊಲದಿಂದ ಬಂದರು.

ತುಂಬಾ ದಣಿದಂತೆ ಕಾಣ್ತಿದ್ದರು.

“ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲು ನೋವು…” ಅಂದರು.

ನನಗೆ ತಕ್ಷಣ ಕಾಳಜಿ ಆಯ್ತು.

“ನಾನು oil massage ಮಾಡ್ತೀನಿ…” ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.

ಅವರು ಮೊದಲಿಗೆ ಬೇಡ ಅಂದರು.

ಆದ್ರೆ ನಾನು insist ಮಾಡಿದೆ.

ನಾನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು…

ಅವರ ಕಾಲಿಗೆ ಮೃದುವಾಗಿ massage ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ.

ಅದು ಒಂದು simple gesture.

ಆದ್ರೆ…

ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಷ್ಟು intense ಆಗಿತ್ತು.

ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮೌನ.

ಗಡಿಯಾರದ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ.

ಮಾವ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡ್ತಿದ್ದರು.

ನಾನು ಗಮನ ಕೊಡದಂತೆ acting ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ.

“ನಾನು ಏಕೆ ಇಷ್ಟು nervous ಆಗ್ತಿದ್ದೀನಿ?”

ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿತು.

ಆ ಕ್ಷಣ…

ಮಾವ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—

“ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು… ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯ್ತು…”

ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ…

ನನ್ನ ಹೃದಯ ಒಮ್ಮೆ ಬಡಿತ ತಪ್ಪಿತು.

ನಾನು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಆದ್ರೆ…

ಆ ಮಾತು ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಆ ದಿನದ ನಂತರ…

ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಮಾತು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.

ನಗು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿತು.

ಆದ್ರೆ…

ಅದರೊಳಗೆ ಇನ್ನೇನೋ mix ಆಗಿತ್ತು.

ನಾನು ಅದನ್ನು ignore ಮಾಡೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ.

“ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ…”

“ನಾನು overthink ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ…”

ಅಂತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸ್ಕೊಂಡೆ.

ಆದ್ರೆ…

ಮನಸ್ಸು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಸಂಜೆ…

ಮತ್ತೆ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಅದೇ ವಾತಾವರಣ…

ಅದೇ ಮೌನ…

ನಾನು verandahನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ.

ಮಾವ ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು.

“ಪ್ರಿಯಾ…”

ಅವರ ಧ್ವನಿ ನಿಧಾನವಾಗಿತ್ತು.

ನಾನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ.

ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ…

ನಾನು ನೋಡಬಾರದು ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಭಾವನೆ ಇತ್ತು.

ಆ ಕ್ಷಣ…

ನನಗೆ ಎರಡು ದಾರಿ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಒಂದು — ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ignore ಮಾಡಿ ಹಿಂದೆ ಹೋಗೋದು.

ಇನ್ನೊಂದು — ಮುಂದೆ ಹೋಗೋದು.

ನನ್ನ ಉಸಿರು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಮನಸ್ಸು ಜೋರಾಗಿ ತಡತಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

“ನಾನು ಏನು ಮಾಡ್ಬೇಕು?”

ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೆ.

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ…

ನಾನು ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊಂಡೆ.

ಆ ನಿರ್ಧಾರ…

ಸರಿಯಿತ್ತಾ?

ತಪ್ಪಿತ್ತಾ?

ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಆದ್ರೆ…

ಅದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ turning point ಆಯ್ತು.

ಆ ರಾತ್ರಿ ನಂತರ…

ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಯ್ತು.

ಹಿಂದಿನ ಹಾಗೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ…

ನನಗೆ ನನ್ನದೇ ಪರಿಚಯವಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

“ನಾನು ಇದೇನಾ?”

ಆ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ…

ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ತು ಗೊತ್ತಾ?

ಆ ರಾತ್ರಿ ನಂತರ…

ನನ್ನ ಜೀವನ ಹಳೆಯದಂತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣವೇ ಬದಲಾಗಿತ್ತು.

ಮಾತು, ನೋಟ… ಎಲ್ಲವೂ ಬೇರೆ ಅರ್ಥ ಕೊಡ್ತಾ ಇತ್ತು.

ಮೊದಲ ದಿನ…

ನಾನು ತುಂಬಾ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದೆ.

“ನಾನು ಸರಿಯೇ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ?”

“ಇದು ತಪ್ಪಾ?”

ಮನಸ್ಸು ನನಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇತ್ತು.

ಆದ್ರೆ…

ಹೃದಯ ಮೌನವಾಗಿತ್ತು.

ಮಾವ ಕೂಡ ಬದಲಾಗಿದ್ದರು.

ಅವರು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಡ್ತಿದ್ದರು.

ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ…

ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತು…

ಆದ್ರೆ…

ಆ ಎಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಮೌನ ಒಪ್ಪಂದ ಇದ್ದಂತೆ.

ದಿನಗಳು ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದವು.

ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ—

ಎಲ್ಲವೂ normal.

ಆದ್ರೆ ಒಳಗೆ…

ನಾನು ಬದಲಾಗ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಒಂದು ದಿನ…

ರವೀಶ್ call ಮಾಡಿದ.

“ಹೇಗಿದ್ದೀಯ ಪ್ರಿಯಾ?”

ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣ…

ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿತು.

“ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ…” ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.

ಆದ್ರೆ…

ನನ್ನ ಒಳಗಿನ ಸತ್ಯ ಬೇರೆ ಆಗಿತ್ತು.

ಅವನು ಹೇಳಿದ—

“ಇನ್ನೂ 10 ದಿನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರುತ್ತೀನಿ…”

ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ…

ನನ್ನ ಹೃದಯ ಜೋರಾಗಿ ತಡತಡಿಸ್ತು.

ಇನ್ನೂ 10 ದಿನ…

ಅದರ ನಂತರ…

ನನ್ನ ಜೀವನ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೆ?

ಆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ…

ನಾನು ಮಲಗಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಕಡೆ guilt…

ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ attachment…

ನಾನು ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಮರುದಿನ…

ನಾನು ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊಂಡೆ.

ಈ ಬಾರಿ…

ನಿಜವಾದ ನಿರ್ಧಾರ.

ನಾನು ಮಾವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ.

“ನನಗೆ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು…” ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.

ಅವರು ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿದರು.

“ಇದು ಮುಂದುವರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ…”

ಆ ಮಾತು ಹೇಳೋಕೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಆಯ್ತು.

ಮಾವ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಮೌನ.

ಆಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—

“ನನಗೂ ಗೊತ್ತು…”

ಆ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ…

ನನಗೆ ಒಳಗೆ ಏನೋ ಒಡೆದಂತಾಯಿತು.

“ನೀನು ಹಿಂತಿರುಗ್ಬೇಕು… ನಿನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ…”

ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಆ ಕ್ಷಣ…

ನನಗೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೌರವ ಮೂಡಿತು.

ಅದು easy ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆದ್ರೆ…

ಅದು ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ…

ರವೀಶ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದ.

ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣ…

ನಗುತಾನೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ.

“ನಿನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ miss ಮಾಡಿದೆ…” ಅಂದ.

ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ…

ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಮತ್ತೆ ತುಂಬಿತು.

ಈ ಬಾರಿ…

guilt ಇತ್ತು.

ಆದ್ರೆ ಜೊತೆಗೆ…

ಒಂದು clarity ಕೂಡ ಇತ್ತು.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ…

ನಾವು ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡ್ತೀವಿ.

ಆದ್ರೆ…

ಹಿಂತಿರುಗೋ ಧೈರ್ಯವೇ ನಮ್ಮನ್ನ ಉಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಆ 3 ತಿಂಗಳು…

ನನ್ನ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ.

ಇವತ್ತು…

ನಾನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ…

ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳ್ತೀನಿ—

“ನಾನು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡ್ತೀನಿಯಾ?”

ಉತ್ತರ ಸ್ಪಷ್ಟ.

“ಇಲ್ಲ.”

😳 Final Thought (Viral Ending)

ಒಂದು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರ…

ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಹುದು.

ಆದ್ರೆ…

ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ…

ಅದನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದು.