ಕಪ್ಪು ಸುಂದರಿ ಕಥೆ: ಬಣ್ಣಕ್ಕಿಂತ ಗುಣವೇ ಮೇಲು ಎಂದು ಸಾರುವ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಕಥೆ!

1. ​”ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸುವುದು ನನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ಗಂಡ ಆಡುವ ಚುಚ್ಚುಮಾತುಗಳು. ಹೌದು, ನಾನು ಕಪ್ಪಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಸಮಾಜದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಎಂದರೆ ಅಶುಭ, ಕಪ್ಪು ಎಂದರೆ ಕೀಳು.
   ​ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ‘ಧರಣಿ, ನಿನ್ನ ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಗುಣ ಬಂಗಾರದಂತಿದೆ’ ಎಂದು. ಆ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲೇ ನಾನು ಈ ಮನೆಗೆ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದೆ. ಶ್ರೀಮಂತ ಮನೆತನ, ಸುಂದರವಾದ ಗಂಡ ‘ಸೂರ್ಯ’… ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆಯೇ ಪ್ರಖರವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ, ನನ್ನ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಒಂದು ಗ್ರಹಣದಂತೆ ಕಂಡಿತು.
   ​ಅಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹಬ್ಬ. ನಾನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು, ಮಡಿ ಉಟ್ಟು, ಇಡೀ ಮನೆಗೆ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿ, ದೇವಿಯ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥದ ಬಟ್ಟಲು ಹಿಡಿದು ಅತ್ತೆಯ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ ಅವರು ಅಂದ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿಯಾಗಿದೆ…”
   ​ಅತ್ತೆ: “ಸೂರ್ಯ… ನೋಡೋ ಇಲ್ಲಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅಲಂಕಾರದ ಪಕ್ಕ ಈ ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಕಳೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ! ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪೂಜೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳ್ಳಗಿರೋ ಸೊಸೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ತಿತ್ತು ಅಲ್ವಾ?”
   ​ಸೂರ್ಯ (ಗಂಡ): “ಬಿಡು ಅಮ್ಮ, ಹಣೆಬರಹ! ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಮದುವೆಗೆ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಕೇಳ್ತಾರೆ, ಈಕೆಯನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ‘ಇವಳೇ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ’ ಅಂತ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸೋಕೆ ನನಗೆ ಮುಜುಗರವಾಗುತ್ತೆ.”
   ​”ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆಯ ರುಚಿ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಿತ್ತು, ನಾನು ಮಾಡುವ ದುಡಿಮೆ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಣ್ಣ ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೆ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ತೆಯ ದುರಾಸೆ ಮತ್ತು ಗಂಡನ ಬಣ್ಣದ ವ್ಯಾಮೋಹದ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.”
   ​”ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಮಳೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಟ್ಟೆಯ ಬುತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ನಾನು ಹೊಸಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದ ತುಳಸಿ ಗಿಡವೂ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವಂತಿತ್ತು.
   ​ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಸೂರ್ಯ ಯಾವುದೋ ಮದುವೆ ಫಂಕ್ಷನ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಬದಲಾಗಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಯಾರೋ ‘ಸುಂದರವಾದ’ ಹುಡುಗಿ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದಳಂತೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ಅಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು, ನಾನು ಉಟ್ಟ ಸೀರೆ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡಿತು.
   ​ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅತ್ತೆ ಮನೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಕೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು…”
   ​ಅತ್ತೆ: “ನೋಡು ಸೂರ್ಯ, ಆ ರೂಪಾ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಇದ್ದಾಳೆ ಗೊತ್ತಾ? ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ವಂಶವೇ ಬೆಳಗುತ್ತೆ. ಈ ಕಪ್ಪು ರಾಕ್ಷಸಿನ ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದು? ಇವಳಿಗೆ ಒಂದು ನೆಟ್ಟಗೆ ಮಗು ಕೊಡೋ ಯೋಗ್ಯತೆಯೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ!”
   ​ಸೂರ್ಯ: “ಹೌದಮ್ಮ, ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಈ ಧರಣಿ ಮುಖ ನೋಡೋದಕ್ಕೂ ವಾಕರಿಕೆ ಬರುತ್ತೆ. ಇವತ್ತೇ ಇವಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕಳಿಸಿಬಿಡ್ತೀನಿ.”
   ​”ಗಂಡನ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಎದೆಗೆ ಇರಿದಂತಾದವು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಬೀದಿಗೆ ತಳ್ಳಿದರು. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದು ಹೋದ ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯ ಒಂದು ಕಾಗದ ಎಸೆದ. ಅದು ವಿಚ್ಛೇದನದ ಪತ್ರ (Divorce Papers).”
   ​ಸೂರ್ಯ: “ಸಹಿ ಮಾಡು ಇಲ್ಲಿ! ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಸೇರಿಕೋ. ನಾಳೆನೇ ನಾನು ರೂಪಾಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗ್ತಿದ್ದೀನಿ!”
   ​”ನಾನು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಒದ್ದೆಯಾದ ಬಟ್ಟೆಗಿಂತಲೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಆ ಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಇಳಿದೆ. ಹಿಂದೆ ನೋಡುವ ಆಸೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತು ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿತ್ತು… ‘ಸೌಂದರ್ಯ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯತ್ವದಲ್ಲಿದೆ’ ಅಂತ ತೋರಿಸಿಕೊಡುವ ಕಾಲ ಖಂಡಿತ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ.”

​”ನಾನು ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಆರು ತಿಂಗಳಾಗಿತ್ತು. ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ದುಡಿದು ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಮರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರಿಂದ ಸೂರ್ಯನ ಮನೆಯ ಸುದ್ದಿಗಳು ಆಗಾಗ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಎದೆಯಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕನಿಷ್ಠ ನೋವು… ಆದರೂ ನಾನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದೆ.
​ರೂಪಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ವಾರವೇ ತನ್ನ ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸಿದ್ದಳಂತೆ. ನಾನು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಅತ್ತೆಯ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಅತ್ತೆ ಕಾಲು ನೋವಿನಲ್ಲೂ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ರೂಪಾ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12 ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಏಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
​ಒಂದು ದಿನ ಸೂರ್ಯ ಆಫೀಸ್‌ನಿಂದ ಬಂದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಜಗಳ ನಡೆದಿತ್ತು…”
​ಅತ್ತೆ: “ಸೂರ್ಯ, ನೋಡು ಮಗನೇ… ಈ ರೂಪಾ ಬೆಳಗ್ಗಿಂದ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಎದುರು ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ತಾಳೆ. ನನಗೆ ಮೈ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೂ ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರು ಕೊಡಲ್ಲ ಕಣೋ!”
​ರೂಪಾ (ಕೋಪದಿಂದ): “ಹೇ ಮುದಕಿ! ನಿನ್ನ ಮಗ ನನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದು ಈ ಮನೆಗೆ ಕೆಲಸದಾಳಾಗಿ ಬರಲಿಕ್ಕಲ್ಲ. ನಾನಿರೋದು ಸುಂದರವಾಗಿ ರೆಡಿಯಾಗಿ ಪಾರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗೋಕೆ. ಕೆಲಸ ಬೇಕಿದ್ರೆ ಆ ನಿನ್ನ ಹಳೆ ಸೊಸೆ ‘ಕಪ್ಪಮ್ಮ’ನನ್ನೇ ಇಟ್ಕೋಬೇಕಿತ್ತು. ಅವಳಂತೂ ಎಮ್ಮೆಯ ಹಾಗೆ ದುಡಿತಿದ್ಲಲ್ಲ?”
​”ರೂಪಾಳ ಈ ಮಾತು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿದರೂ ಆತ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಆತ ಇನ್ನು ಮರುಳಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ರೂಪಾ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಣದ ವ್ಯಾಮೋಹ ಶುರುವಾಯಿತು. ಸೂರ್ಯನ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳು ಅವಳ ಕೈ ಸೇರಿದವು. ಬ್ರ್ಯಾಂಡೆಡ್ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಪಾರ್ಲರ್ ಎಂದು ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
​ಒಂದು ದಿನ ಅತ್ತೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ರೂಪಾ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕೈ ಕೂಡ ಮಾಡಿದಳಂತೆ! ಅತ್ತೆಯ ಕಿರುಚಾಟ ಕೇಳಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದರು.”
​ಅತ್ತೆ (ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ): “ಧರಣಿ ಇದ್ದಾಗ ಒಂದು ದಿನವೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕಪ್ಪಗಿದ್ದರೂ ದೇವತೆಯಂತಿದ್ದಳು. ಈ ಬಿಳಿ ಸುಂದರಿ ಮನೆಯನ್ನೇ ನರಕ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಸೂರ್ಯ!”
​ಸೂರ್ಯ: “ಅಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನಿರು, ಅವಳು ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿರಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ.”
​”ಸೂರ್ಯ ಇನ್ನು ಕೂಡ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಆದರೆ ರೂಪಾ ಒಳಗೊಳಗೇ ಬೇರೆ ಸಂಚು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸೂರ್ಯನ ಆಸ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿತ್ತು. ಗಂಡನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಂದು ತುತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನೂ ಹಾಕದ ಆಕೆ, ಗಂಡನ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮೋಜು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅತ್ತೆಯನ್ನು ಒಂದು ಕೋಣೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಹಳಸಿದ ಅನ್ನ ಹಾಕುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಇಳಿದಿದ್ದಳು.”

​”ನನ್ನ ಬದುಕು ಈಗ ಒಂದು ಹದಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ಬೆಲೆ ಸಿಕ್ಕು, ನಾನು ಈಗ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಆಗಾಗ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂದು ಸಂಜೆ ಹಳೆಯ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಲಲಿತಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ನನ್ನ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದಿತು.
​’ಧರಣಿ ಮಗಳೇ… ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನರಕವೇ ನಡೀತಿದೆ ಕಣಮ್ಮ. ಆ ರೂಪಾ ಮನುಷ್ಯಳೇ ಅಲ್ಲ!’ ಅಂದಾಗ ನಡುಕ ಶುರುವಾಯಿತು.
​ಸೂರ್ಯನ ಆಫೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಲದ ಹೊರೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ರೂಪಾಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಹೊಸ ಒಡವೆ, ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಗಳ ವ್ಯಾಮೋಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಅತ್ತೆ ಕಾಲು ಜಾರಿ ಬಿದ್ದಾಗ, ರೂಪಾ ಅವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವ ಬದಲು ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಳಂತೆ…”
​ಅತ್ತೆ (ನೋವಿನಿಂದ): “ರೂಪಾ… ಅಮ್ಮಾ… ನನ್ನ ಕಾಲು ಕಟ್ ಆಗಿದೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಎಬ್ಬಿಸಮ್ಮ… ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು ಪ್ಲೀಸ್.”
​ರೂಪಾ (ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಾ): “ನೋಡು ಮುದಕಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಎತ್ತೋಕೆ ನಾನೇನು ಬಾಡಿ ಬಿಲ್ಡರ್ ಅಲ್ಲ. ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯಾ ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿರು. ನಿನ್ನ ಈ ಕಣ್ಣೀರು ನಾಟಕ ಸೂರ್ಯನ ಮುಂದೆ ಆಡು. ನನ್ನ ಪಾರ್ಟಿಗೆ ಟೈಮ್ ಆಯ್ತು, ಕಾರ್ ಕೀ ಕೊಡು!”
​”ಸೂರ್ಯ ಅಂದು ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ಘೋರವಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ತೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ತಣ್ಣನೆಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಅತ್ತೆಗೆ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು (Paralysis) ಹೊಡೆದಿತ್ತು. ರೂಪಾ ಮಾತ್ರ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಐಶ್ವರ್ಯ ರಾಮಿಯಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.”
​ಸೂರ್ಯ (ಕಿರುಚುತ್ತಾ): “ರೂಪಾ! ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ ಅಂತ ನೋಡು. ಯಾಕೆ ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? ನೀನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಟುಕಿಯಾ?”
​ರೂಪಾ (ಕ್ರೂರವಾಗಿ): “ಸೂರ್ಯ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೂಗಾಡಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಹತ್ರ ಈಗ ಹಣವಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಕಂಪನಿ ಲಾಸ್‌ನಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಈ ಮುದಕಿ ಸೇವೆ ಮಾಡೋಕೆ ನಂಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಈ ಮನೆ ಮಾರಿರೋ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ತಗೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಇಗೋ ಈ ಡಿವೋರ್ಸ್ ಪೇಪರ್ಸ್ ಮೇಲೆ ಸೈನ್ ಮಾಡು!”
​”ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಯಿತು. ಅವನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಆ ಬಿಳಿ ಚರ್ಮದ ಸುಂದರಿ, ಈಗ ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ನಿಂತಿದ್ದಳು. ರೂಪಾ ಸೂರ್ಯನ ಸಹಿ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಅವನ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಕೌಂಟ್‌ನಿಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯಕರನ ಅಕೌಂಟ್‌ಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.
​ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ರೂಪಾ ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಬರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳದೆ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯಕರನ ಜೊತೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಪರಾರಿಯಾದಳು. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಡವೆಗಳು, ಹಣ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ಖಾಲಿಯಾದ ಮನೆ.
​ಸೂರ್ಯ ಅತ್ತೆಯ ಕಾಲ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅತ್ತೆಯ ಬಾಯಿಂದ ಬಂದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಹೆಸರು… ‘ಧರಣಿ’.”
​”ಲಲಿತಮ್ಮನಿಂದ ಅತ್ತೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ನನಗೆ ಎಷ್ಟೇ ನೋವು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಆ ಮನೆಯ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ ಆ ದಿನಗಳು, ಅತ್ತೆ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂತು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ‘ಧರಣಿ, ಅವರು ನಿನಗೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಮಾಡಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನೀನು ಅವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡು’ ಎಂದು.
​ನಾನು ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ನನ್ನ ಕರುಳನ್ನೇ ಹಿಂಡುವಂತಿತ್ತು. ಯಾವ ಅತ್ತೆ ಸದಾ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೋ, ಅವರು ಇಂದು ಗಲೀಜಾದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯ… ಸದಾ ಗತ್ತಿನಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ, ತಲೆ ಕೆದರಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹತಾಶನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ.
​ನಾನು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅತ್ತೆಯ ತಲೆ ಸವರಿದಾಗ ಸೂರ್ಯ ದೆವ್ವ ಕಂಡವನಂತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತ.”
​ಸೂರ್ಯ (ತೊದಲುತ್ತಾ): “ಧರಣಿ… ನೀನಾ? ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬಂದೆ? ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದ್ರೆ ನಿನಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಅನ್ಸಲ್ವಾ? ನಾನು… ನಾನು ನಿನಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದೆ. ಆ ಬಣ್ಣದ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.”
​”ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ನೀರಿತ್ತು. ನಾನು ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖ ಒರೆಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಅತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ಮಾತನಾಡಲು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ಆ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಕ್ಷಮೆಗಳಿದ್ದವು.”
​ಸೂರ್ಯ (ದುಃಖ ತಡೆಯಲಾರದೆ ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು): “ಧರಣಿ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಡ… ನನಗೆ ಕ್ಷಮೆಗೆ ಅರ್ಹತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ರೂಪಾ ಸುಂದರಿಯಾಗಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಕಪ್ಪಗಿತ್ತು. ನೀನು ಕಪ್ಪಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹಾಲಿನಂತೆ ಬಿಳಿ ಅಂತ ತಿಳಿಯೋ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಬೀದಿಗೆ ತಳ್ಳಿ ಹೋದ ಅವಳಿಗಿಂತ, ಹೊರಹಾಕಿದರೂ ಮರಳಿ ಬಂದ ನೀನೇ ದೇವತೆ ಧರಣಿ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು!”
​”ನಾನು ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಅಂದೆ— ‘ಸೂರ್ಯ, ರೂಪಾ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವಳು ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಸೌಂದರ್ಯ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣವಲ್ಲ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವ ಗುಣ ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಈಗ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ ಅಂದುಕೊಳ್ತೀನಿ. ನಾನು ಬಂದಿದ್ದು ಹಳೆಯ ದ್ವೇಷ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕಲ್ಲ, ಅತ್ತೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಇರಲಾಗದೆ ಬಂದೆ.’
​ಅಂದು ನಾನು ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ತೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ದುಡಿಮೆಯ ಹಣದಿಂದ ಮನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸರಿಪಡಿಸಿದೆ. ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಈಗ ಸುಂದರ ಹೆಂಡತಿ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಕಷ್ಟ-ಸುಖದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಧರಣಿ ಬೇಕಿತ್ತು. ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಬಗೆಗಿದ್ದ ಕೀಳರಿಮೆ ಹೋಗಿ, ನನ್ನ ಗುಣದ ಮುಂದೆ ಅವನು ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿದ್ದ. ಕರ್ಮದ ಆಟ ಮುಗಿದಿತ್ತು, ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.”